سفر هنری جهانگیر عاشوروف؛ از بخارا تا تدریس نگارگری در استانبول

استانبول/ شیما چلیک /خبرگزاری آنادولو

جهانگیر عاشوروف، هنرمند نگارگر برجسته، ضمن اشتراک تجربیات هنری خود از بخارا تا استانبول، از تاثیر الهام‌بخش خواجه احمد یسوی بر آثارش سخن گفت.

جهانگیر عاشوروف، هنرمند و مدرس برجسته که در مرکز پژوهش و کاربرد هنرهای اسلامی دانشگاه فاتح سلطان محمد استانبول فعالیت می‌کند، از چهره‌های شاخصی است که سنت استاد و شاگردی را با شیوه‌های نوین آموزشی در هم آمیخته است.

او که متولد شهر بخارا در ازبکستان است، مسیر هنری خود را با تخصص در نگارگری، کتاب‌آرایی و آبرنگ و با بهره‌گیری از روایت‌های تاریخی و متون عرفانی آغاز کرد.

عاشوروف که از دوران دبیرستان و با مطالعه کتاب‌های نگارگری به این هنر علاقه‌مند شده، نقطه عطف زندگی حرفه‌ای خود را آشنایی با استاد شاه محمود محمدجانوف می‌داند.

او پس از دیدن آثار این پیشگام احیای هنر نگارگری در ازبکستان، تصمیم گرفت شاگرد او شود و این فرصت برایش فراهم شد تا در محضر این استاد تلمذ کند.

این هنرمند درباره فرآیند خلق آثارش به خبرنگار خبرگزاری آنادولو توضیح داد که آفرینش هنری پیش از رنگ و قلم، در ذهن هنرمند شکل می‌گیرد.

وی ابتدا آثار گذشتگان را مطالعه کرده و سپس با بهره‌گیری از تخیل شخصی، طرح اولیه را ترسیم می‌کند. به اعتقاد او، تلفیق میراث هنری گذشته با نگاه خلاقانه، جوهره هنر نگارگری است.

عاشوروف پروژه‌ای را که در سال 2020 بر اساس رساله «فقرنامه» خواجه احمد یسوی و در قالب 20 نگاره انجام داده، تاثیرگذارترین تجربه هنری خود می‌داند. او معتقد است این مجموعه تنها یک فعالیت هنری نبوده، بلکه سفری فکری و معنوی برای او بوده است.

این استاد نگارگری با تأکید بر ضرورت آزادی اندیشه برای هنرمندان گفت که یک هنرمند باید شناخت عمیقی از فرهنگ، تاریخ و سبک زندگی محیط پیرامون خود داشته باشد تا این ویژگی‌ها ناخودآگاه در آثارش بازتاب یابد.

وی درباره آینده هنرهای سنتی در عصر تکنولوژی نیز اظهار داشت که هنر همواره در مسیر تحول است.

عاشوروف معتقد است هوش مصنوعی بی‌تردید بر هنر اثر خواهد گذاشت، اما همان‌طور که اختراع دوربین عکاسی نتوانست جای نقاشی را بگیرد، فناوری‌های دیجیتال نیز هرگز نمی‌توانند جایگزین نگارگری و روح هنرهای سنتی شوند.

او که همچنان به فعالیت‌های آموزشی خود در دانشگاه فاتح سلطان محمد ادامه می‌دهد، نگارگری را پلی میان گذشته و امروز و زبانی برای انتقال حافظه فرهنگی به نسل‌های آینده می‌داند.