30 دسامبر 2016•بهروزرسانی: 31 دسامبر 2016
آنکارا/موسی سامور/خبرگزاری آناتولی
وداد موریچ بازیکن اهل کوزوو تیم لیگ برتری گنچلربیرلیغی آنکارا که خود در دوره کودکی شاهد جنگ در این کشور بوده است، در گفتگو با خبرگزاری آناتولی گفت: تنها ترکیه آغوش خود را به روی پناهندگان سوری به گرمی گشوده است.
ادامه سخنان موریچ در این گفتگوی اختصاصی به شرح زیر است:
من درست درون جنگ کوزوو بودم و چیزهایی از دوره کودکی را به یاد دارم؛ ناچار به فراز خانه و پناه بردن به یک جای دیگر شدیم. در دوره جنگ تمام اعضای خانواده با 50 تا 55 نفر در یک خانه، و پس از پناهندگی نیز با حدود 55 نفر در یک اتاق زندگی کردیم. در یک زیرزمین به مدت 2 روز روی شیشه ها مخوابیدیم.
آن زمان کودک بودم. هنگامی که از مادرم غذا می خواستم، او گریه می کرد، زیرا چیزی برای خوردن نداشتیم. به ما نان و پیاز می داد و می خوردیم. بعد از ظهر که دوباره گرستنه می شدیم باز او نان و پیاز می داد. آلمانی ها کمک اندکی می کردند، اما برای هر خانواده بدون توجه به تعداد نفرات آن، مقدار ثابتی متعیین شده بود. کمک ها شامل 2 لیتر شیر و کمی هم برنج بود. والدین ما چای را بدون شکر می خوردند و آن را به ما می دادند.
یکی از کسانی که می تواند بگوید وضعیت مردم سوریه وخیم تر از آن است که از تلویزیون می بینیم، من هستم. فقط ترکیه آغوش خود را به روی آنان گشوده است. از آن روزهای سخت به این جا آمدیم. ان شاءالله شاهد روزهای بهتری هم خواهیم بود.
پدرم در زمین بازی فوتبال بر اثر سکته قلبی جان باخت. من فوتبال را از آنجا که مورد علاقه پدرم بود، بسیار دوست دارم. او فوتبالیست بود، عمویم بازیکن هندبال است. بعضی وقت ها با خود می اندیشم که چرا فوتبالیست هستم. به دلیل اینکه شغل پدرم هم بوده به آن افتخار می کنم،. ان شاءالله که او هم به من افتخار می کند.
کشور ما 7 ساله و تیم ما یک تیم ملی بسیار جوان است. در این تیم دو بازیکن متولد 1989 و 1988 داریم. متولدین سال 1993 و پس از آن هم در تیم مان وجود دارند. شرایط نامطلوب کوزوو مشخص است و بیشتر فوتبالیست ها در تیم های خارجی بازی می کنند. باید از تیم ملی انتقاد شود، اما نباید فراموش کرد که ما تیم جوانی هستیم و به 4 تا 5 سال زمان نیاز داریم. با کسب تجربه تیم بسیار خوبی خواهیم ساخت.
از بازی در سوپرلیگ ترکیه بسیار خوشحالم. برای رسیدن به این مقام بسیار تلاش کردم. در این لیگ فقط 2 گل زده دارم. زمانی که گل نمی زنم، آماده پذیرش هر انتقادی هستم. هدفم این است با تلاش بیشتر گل بیشتری به ثمر برسانم. هر قدر بیشتر برای تیم تلاش کنم، تیم هم عملکرد بهتری خواهد داشت.
از وضعیت خود رضایت ندارم. تجربه در این زمینه مهم است. گنچلر بیرلیغی از باشگاه های قدیمی ترکیه است. جو اینجا مانند یک خانه است و هر عضو جدیدی به راحتی با آن سازگار می شود. من نیز خود را عضوی از این خانواده می دانم.
وقتی که من کوچک بودم، مربی ما امید اوزات کاپیتان تیم فنرباغچه بود و بازی هایش را تماشا می کردیم. بازی های سلچوق شاهین را هم می دیدم. برای من با آنان بودن در یک محیط بسیار با ارزش است. با استفاده از تجربیات آنها می خواهم که خود را به موقعیت بهتری دست یابم.
