Проблемите на албино популацијата: Најмногу ни пречат погледите на улица

ИСТАНБУЛ (АА) - ШЕБНЕМ ЏОШКУН - Албино луѓето во Турција, како и во многу други земји, се соочуваат со многу проблеми во општеството, а особено, како што велат, најмногу им пречат љубопитните погледи на улица, јавува Anadolu Agency (AA).

Ѓулхане Чагдаш од Бурса, мајка на три деца, за АА раскажа со какви проблеми се соочува нејзиното семејство и двете деца кои имаат албинизам.

Таа нагласи дека кога го родила синот Огузхан не знаела што е албинизам.

„Мислевме дека детето ќе има руса коса, но откако имаше одредени проблеми, отидовме на лекар. Ни кажаа дека детето има албинизам. Кога рековме дека не знаеме што е албинизам, лекарот беше изненаден. Подоцна ни кажа дека ќе има проблеми со видот и дека нашиот син ќе може да гледа само 20 отсто“, рече Чагдаш.

Таа раскажа дека ѝ било многу тешко кога дознала дека детето не ќе може да гледа како останатите деца.

„Сѐ уште не можам да го заборавам моментот кога ги доби првите очила. Претходно имаше многу проблеми на училиште. Не можеше да го види ниту часовникот на ѕидот. Кога ги доби очилата рече дека може да ги види дури и секундите на часовникот. Тогаш со сопругот плачевме од радост“, рече Чагдаш.

Таа додаде дека нивното второ дете се родило без никакви нарушувања, а третиот син Кан исто така е роден со албинизам.

„Луѓето навистина не знаат многу за албинизмот, па децата на училиште Озгахан го нарекуваа поларна мечка. Често бев тажна поради тоа. Мислам дека луѓето треба да знаат повеќе за албинизмот“, вели Чагдаш.

Алперен Кајалар, чија сестра Елиф исто така има албинизам, истакна дека албинизмот никогаш не го гледал како генетско нарушување.

Тој раскажа дека како дете имал голема желба да вози авион или автомобил, па се запишал на Факултетот за индустриски дизајн на Универзитетот Бејкент, иако бил свесен дека никогаш нема да може да го вози автомобилот што ќе го дизајнира.

„Тоа за мене засекогаш ќе остане сон. Мислев дека тоа ќе биде голема траума за мене, но не е така. Тоа сега не е многу ни важно. Во иднина ќе има автомобили за коишто нема да биде потребен возач. Затоа, не е толку важно што не можам да возам автомобил“, истакна Кајалар.

Серкан Баш од Истанбул, кој исто така има албинизам, вели дека отсекогаш негова најголема желба била да оди во војска.

Се жалев на одлуката дека не можам да одам во војска и го искинав документот од одлуката. Жените имаат желба да облечат невестински фустан, а ние мажите да одиме во војска. Тоа сепак ми остана неисполнета желба“, изјави Баш.

Ајшенур Сена Таракчи, која со своето семејство живее во Истанбул, раскажа дека има голема желба долго да гледа во морето, но оти сепак е свесна дека тоа е неостварливо.

Фатма Келеш вели дека ѝ е најтешко кога луѓето на улица ја гледаат како да дошла од друга планета.

„Ние себеси не се сметаме за хендикепирани. Си се прифативме онакви какви што сме“, вели Келеш.

Озгур Јајла Коч од Сакарја, којшто се занимава со музика, пред три години почнал да свири гитара.

„Албинизмот не е пречка да е занимавам со музика. Единствениот проблем е тоа што треба да ги зголемам зборовите во песната што ја пејам и ја свирам. Многу од песните ги учам напамет, но на почеток, сепак некои ги читам и од хартија. Но, тоа не е ништо бидејќи во светот има луѓе со многу посериозни проблеми од овој. Слепи, глувонеми и со посебни потреби“.

Пинар Кошар, претседателка на Здружението на албино лицата во Турција, истакна дека луѓето преку интернет нудат различни информации во врска со албинизмот.

„На семејствата кои имаат некој со албинизам им објаснуваме за што всушност се работи и да им даваме совети како да се справат со тоа нарушување. Ние организираме семинари и разни образовни активности за да ја информираме јавноста за албинизмот“, рече на крајот Кошар.

Албинизмот е вродена и наследна неспособност на организмот да го создава пигментот меланин. Се јавува поради недостаток на ензимот тирозиназа, и се одразува со делумна или целосна депигментација на кожата, косата и на ирисот во очите. Двајца родители кои имаат ген на албинизам можат да го пренесат на некое од своите деца. Албино кожата е светло розова, косата бела и тенка, а низ зеницата се рефлектира црвенилото на мрежницата.