Antalya, miqësia e pazakontë mes zhytësit dhe breshkës së detit

Miqësia e pazakontë mes zhytësit të lirë Sercan Demirkaya dhe një breshke të gjelbër detare, të cilën ai e quajti “Mahmut”, në Antalya vazhdon prej rreth 5 vitesh, transmeton Anadolu.

Demirkaya, i cili gjatë pjesës më të madhe të vitit del herët në mëngjes me kajakun e tij të verdhë në zonën e portit Çayagzi për të pastruar detin vullnetarisht, takohet shpesh me “Mahmutin” teksa mbledh mbeturina nën ujë.

Kur sheh kajakun e verdhë të Demirkayas, breshka i afrohet dhe për një kohë të gjatë noton pranë tij, ndërsa herë pas here e prek me pendët e saj.

Demirkaya tha se kishte nisur të interesohej për breshkat e detit që kur ishte fëmijë dhe se ato ishin një nga arsyet kryesore pse ishte zhvendosur në këtë zonë.

Ai tregoi se fillimisht nuk ishte në gjendje t’i dallonte breshkat njëra nga tjetra, por që nga viti 2021 nisi ta dallonte “Mahmutin” dhe ta vëzhgonte.

“Ne zhyteshim vazhdimisht me 3-4 breshka. Por pas një kohe ato u larguan. E vetmja që nuk më la dhe nuk u largua kurrë nga unë ishte Mahmuti. Këtë vit jemi në vitin tonë të pestë”, tha ai.

“Çdo herë vjen vetëm te kajaku ku jam unë”, tha Demirkaya, duke shtuar se gjatë zhytjeve breshka i afrohet, i prek kokën dhe herë pas here e prek edhe në fytyrë.

Ai tha se shqetësohet kur nuk e sheh për disa ditë dhe pyet kapitenët e varkave për të mësuar nëse breshka është mirë.

Demirkaya tregoi edhe për një rast kur, pas një aksidenti, qëndroi një vit larg detit. Kur u kthye dhe hyri pak metra në ujë, “Mahmuti” u shfaq pranë tij vetëm pak minuta më vonë.

“Hyra në det dhe nuk kaluan 2-3 minuta. E pashë Mahmutin përpara meje. Nuk e di nëse ishte rastësi apo jo, por preferoj të besoj se ai vjen sepse më ndien”, tha ai.

Demirkaya theksoi se nuk e prek breshkën nëse nuk është e nevojshme dhe se me kalimin e kohës ajo ka shtuar kontaktin me të.

“Çdo vit gjërat që them se nuk mund të ndodhin më shumë, ndodhin edhe më shumë. Këtë vit, për shembull, ajo vendosi pendën mbi shpatullën time dhe më përqafoi si një shok. Për mua ky ishte kulmi”, tha ai.

Demirkaya tha se gjatë verës kërkon “Mahmutin” që në orët e para të mëngjesit dhe se, në një mënyrë ose në një tjetër, ata gjithmonë arrijnë ta gjejnë njëri-tjetrin.

Ai shpreson që edhe pas shumë vitesh të mund të takohet sërish me të në të njëjtat ujëra dhe tha se do të ishte e mrekullueshme të notonte një ditë edhe me të dhe me të voglin e saj.