Традиционалниот фестивал „Зерде“, кој се одржува во руралните подрачја на градот Ес-Серс, во провинцијата Ел-Кеф, во северозападниот дел на Тунис, по завршувањето на жетвата на житните култури, особено на пченицата, собра стотици луѓе, пишува Анадолу.
Во регионот, каде што земјоделството, а особено производството на жито, претставува важен извор на егзистенција, жителите на селата по завршувањето на жетвата се собраа на фестивалот „Зерде“ и ја продолжија традицијата.
На просторот каде што се одржуваше фестивалот во руралното подрачје на Ес-Серс се собраа семејства, деца и посетители од околните населени места, додека тезгите со слатки во текот на целиот ден придонесуваа за празничната атмосфера.
Највпечатлив дел од фестивалот беа традиционалните настапи со коњи во сопственост на локалните семејства. Јавачите со своите внимателно подготвени коњи изведуваа традиционални фигури.
Фотографот од Ес-Серс, Хамза Ајари, во изјава за АА рече дека фотографијата му е хоби и дека секоја година се враќа во родниот крај поради фестивалот „Зерде“.
Ајари истакна дека „Зерде“ ги обединува музиката, коњите и различните традиционални елементи, додавајќи дека фестивалот воедно претставува важна манифестација што ги поврзува семејствата и жителите на регионот.
„Зерде е традиционална манифестација што го одржува во живот нашето културно наследство, особено преку музиката и коњите. Секоја година доаѓам овде, го фотографирам овој прекрасен настан и бележам како луѓето се собираат и заедно го прославуваат“, рече Ајари.
Нагласувајќи дека за него е важно да се зачува историското и културното наследство на Ес-Серс, Ајари истакна дека преку своите фотографии се обидува да ги документира традициите на регионот.
Триесет и четиригодишниот јавач Вехби Тувајти, кој учествуваше на коњичките настапи во рамките на „Зерде“, раскажа дека љубовта кон јавањето потекнува од неговото семејство.
Тувајти истакна дека и неговиот татко и дедо биле јавачи, додавајќи дека уште од најмала возраст растел опкружен со коњи и дека оваа традиција во неговото семејство се пренесува од генерација на генерација.
Тувајти рече дека на коњичките настапи учествуваат без да очекуваат финансиски надомест, со цел да ја зачуваат својата традиција.
„Љубовта кон коњите ја наследивме од нашето семејство уште од најмала возраст. И татко ми и дедо ми беа јавачи. Ние ја продолжуваме оваа традиција, се собираме со нашите пријатели и заедно се забавуваме“, рече тој.
Тувајти објасни дека одгледувањето на коњите и нивната подготовка за настапите е долг процес кој бара многу трпение, додавајќи дека коњите се обучуваат постепено уште од најмала возраст.
Јавачот Еманулах Рахал, кој исто така учествуваше на настапите во рамките на „Зерде“, рече дека уште како дете започнал да покажува интерес за јавањето.
Рахал истакна дека неговото семејство со генерации е познато по традицијата на јавање и дека грижата за коњите претставува важен дел од неговиот живот.
Раскажувајќи дека го обучувал трпеливо својот коњ уште од најмала возраст и дека поминува голем дел од секојдневието со него, Рахал нагласи дека традиционалното јавање не е само настап.
„Јавањето ни е во крвта. Се обидуваме да ја зачуваме оваа традиција што ни ја оставија нашите дедовци. Грижата за коњите за нас е љубов што започнува уште во детството“, рече Рахал.
